با چرخش محور مارپیچ، ماده-که توسط وزن خود و اصطکاک ایجاد شده در برابر دیواره‌های فرورفته محدود می‌شود- مجبور می‌شود تا در امتداد پایین شیار نوار نقاله صرفاً تحت فشار تیغه‌های مارپیچ پیشروی کند. این پدیده مشابه مهره ای غیر چرخشی است که در امتداد یک پیچ دوار تحت حرکت انتقالی قرار می گیرد. نیروی محرکه اولیه که مواد را به جلو می راند، ناشی از عمل تیغه های مارپیچ در حال چرخش است که نیرویی رو به بالا و رو به جلو بر روی مواد در امتداد یک مسیر مماسی نسبت به سطح تیغه اعمال می کنند.
برای اطمینان از اینکه محور مارپیچ در حالت کشش مطلوب‌تری باقی می‌ماند، مکانیزم محرک و درگاه تخلیه معمولاً در همان انتهای نوار نقاله قرار می‌گیرند، در حالی که پورت تغذیه تا حد امکان نزدیک به انتهای دم طرف مقابل است. تیغه های مارپیچ در حال چرخش مواد را با فشار دادن آن به جلو منتقل می کنند. نیروهایی که مانع از چرخش مواد به صورت هماهنگ با تیغه ها می شوند، وزن خود ماده و مقاومت اصطکاکی اعمال شده توسط پوشش نوار نقاله است. بسته به ماده خاصی که منتقل می‌شود، تیغه‌های مارپیچ ممکن است دارای پیکربندی‌های سطحی مختلفی باشند، مانند طرح‌های-سطح، روبان{3}}نوع، یا طرح‌های پارویی{4}}. در انتهای انتهایی شفت مارپیچ-در جهت جریان مواد-نقاله پیچ مجهز به یک یاتاقان رانش است تا نیروهای واکنش محوری وارد شده توسط مواد بر روی پیچ را جذب کند. برای نوار نقاله هایی با طول قابل توجهی، یاتاقان های آویز میانی نیز باید نصب شوند.
